Home

Goed. Dit was dus de status van onze wilgenhut: het was een bundel wilgentenen op het gras onder de notenboom. We gingen aan het bouwen, de afgelopen zonnige zondag.
wilgenhut
Ik knipte alle zijtakken van de wilgentenen af. Ook afgebeeld: de schaduw van mijn vlijtige tweejarige helper op zijn houten loopfiets.
wilgenhut
De schors kreeg wat butsen en krassen om de wilgentenen te helpen wortel te schieten.
wilgenhut
De heldenrol van Man mag hier niet onvermeld blijven. Nadat was gebleken dat ik niemand in dit dorp ken in het bezit van een grondboor, reed hij op zaterdag naar het naburige dorp om er een te kopen. Alwaar de winkels dicht bleken vanwege carnaval (Oja, dat is ook zo. Dat hebben ze hier). En om de slanke twijgen niet in het gigantische gat van een spade te hoeven planten, pakte man een dikke, grijze pvc-buis die we eerder al eens uit ons schuurtje hadden gesloopt plus een gigantische rubberen hamer (nooit geweten dat ik die had!) en nam hij het op zich om daarmee gaten in de grond te boren. Herstel: in de dikke klei. Hij bleef gewoon lachen, ook als de buis zich vacuum vastslobberde in de poldergrond of als hij op boomwortels of ander ondefinieerbaar, hard bodemmateriaal stuitte. Hulde.
wilgenhut
Hij maakte 16 gaten van een halve meter diep, gelijkmatig verspreid over een prachtige cirkel met een diameter van ruim twee meter. Ik stak er 16 wilgentenen in en in 8 daarvan, om en om, stak ik er een tweede, kleinere teen bij. De grote tenen wilde ik boven bijeen binden, de kleine opzij buigen.
perentaart met ijs
Na de lunch legen we de peuter te slapen en zat ik voor het eerst dit jaar buiten op het bankje in de zon. Met thee en -hier komt zijn tweede heldenrol van dit weekend- met door Man gebakken perentaart en vanilleroomijs, het dessert van de vorige avond. Meestal hebben we hier in huis gewoon yoghurt met appelmoes hoor, als toetje, maar we hadden nu een dinnerparty, blablabla, delicieux dessert, exquise-culinair, je kent dat wel. Smullen.
wilgenhut
Ik fabriekte een raampje.
wilgenhut
Ik vouwde een iglootje van de lange wilgentenen. Ik bond de boel bij elkaar met katoenen draadjes, in de hoop dat die over twee jaar vergaan zijn en de hut tegen die tijd mooi uitgelopen en vergroeid is. Zodat het hele zaakje bij het uiteenvallen van de draadjes niet ineens -ploeink- weer recht overeind staat. De tweede teen in elk gat boog ik opzij. Ik vlecht er geen ‘dood’ hout door, in de hoop dat alles aan deze hut zal gaan wortelen en uitlopen en groeien. Ik maakte een poort en een raampje, en voila.
wilgenhut
De volgende ochtend keken we gespannen uit ons slaapkamerraam. Stond de hut er nog? Ja. Was hij al helemaal groen en overwoekerd? Eh… Nee.
wilgenhut
Ik maakte van de laatste tenen die nog over waren extra boogjes, laag bij de grond, en een klein haagje losse twijgen. Het masterplan is dat de hut zo van onderaf mooi dicht zal groeien (fingers crossed). Even de hut water geven en klaar.
wilgenhut
Zo. Wortelen en uitlopen dus, twijgkes. U weet wat u te doen staat.

Heb jij ook een wilgenhut in de tuin? En waar ik nou vooral benieuwd naar ben: hoe is het daarmee gegaan in de loop van de jaren?

***Weten hoe het begon en hoe het verder gaat? Klik maar op de wilgenhut-tag bij dit bericht. Of hier.***

Advertenties

9 thoughts on “Wilgenhut (2)

  1. Wat leuk dymph, en wat boft Teun met zulke creatieve ouders. Hij heeft zo een prachtige hut. Leuk om hier te lezen wat jullie zoal bezig houd.
    Groet jose

  2. Pingback: Blog v/d maand: Dymph van der Gun - Tuinadressen | Tuinieren.nl

reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s