Home

Draagzak peuter Dymph

Zo, het was weer tijd voor het bos. Het lijkt wel maanden geleden dat ik het kuiken in de draagzak hees. We hadden de afgelopen maanden zo vaak een weekend met hulptroepen voor het klussen en inpakken, de verhuizing, weer klussen en weekenddiensten van Man, dat het zondagse wandelen helemaal in de vergetelheid dreigde te raken. Nu is het zaagsel en het verhuisstof neergedaald en zijn de klus-en verhuishelden over de horizon vertrokken, gelauwerd en uitgezwaaid. Geen gasten, geen werk en geen verplichtingen en zo lonkten daar ineens het bos en de velden bij Groesbeek. Glooiend en koud in een helder winterzonnetje. Perfect. ‘De bomen zijn helemaal kaal’, kakelt het kuiken op mijn rug. ‘In de lente komen er weer planten en bloemen en blaadjes en bramen en framboosjes. Kijk, daar fietst een hardloper.’ Hij wordt al zo groot met zijn twee jaar en vier maanden, zijn voeten hangen aan weerszijden van mijn heupen in de voetsteuntjes van de draagzak. Als we hem ergens op een bospad een stuk zelf laten sjouwen, doet hij nog steeds wat hij al doet sinds hij kan lopen: als een ongeleid projectiel het pad af om de bladeren onder zijn voeten te voelen. Hij neemt de tijd om te luisteren naar het tikken van en specht en wijst me aan hoe hoog sommige bomen zijn. En roept om de tien minuten blijmoedig dat hij terug wil naar de auto.

Peuter in het bos

Mos is zacht

 
Advertenties

8 thoughts on “Zondagwandel

reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s