Home

huis groningen Dymph

Eenmaal terug in Groningen bleek ik me thuizer te voelen, na 16 jaar in Utrecht, dan ik ooit had kunnen vermoeden. Ik kocht er vier jaar geleden een klein stenen huisje, een benedenwoninkje met een tuin en een tuinhuis, waar ik thuis, thuis, thuiskwam. Ik had het zo nodig, dat thuiskomen, en ik heb me er zo aan gelaafd. Ik heb er twee jaar gewoond, in dat kleine huisje in Groningen. Ik ging er naar de kunstacademie, had er mijn thuiskantoor in de werkkamer met het raam op de tuin en sliep er in een helemaal witte kamer, de enige kamer die boven was, in dat benedenwoninkje. Het bed paste precies tussen drie muren van dat kamertje en ik had er roze takken op de muur geschilderd. Als ik er ’s avonds sliep, voelde het alsof ik er in een cocon ging liggen waar ik inplugde en helemaal oplaadde, ongeacht wat de dag had gebracht aan ruis, bagage en energie. Ik liet de wereld elke avond beneden, heel bewust, ging liggen in dat witte bed boven, vroeg de engelen zich over me te ontfermen, en sliep. Helemaal tot aan de volgende dag. Daar in Groningen.

slaapkamer Groningen

Het was er zo magisch. Het was niet alleen het huisje; het was ook de hoop, de groei, het helen, de richting, het zoeken en het bevrijden wat ik daar deed. De kunstacademie, een nieuwe relatie met een man in Nijmegen die zoveel goeds beloofde, het achterlaten van de jaren in Utrecht die hun – geweldige- tijd hadden gehad en hun dienst hadden gedaan en niet meer voldeden. De nieuwe Dymph woonde in dat huisje, die na een diepe omwenteling in Utrecht een nieuwe weg was ingeslagen en de eerste stappen op die weg in Groningen kwam zetten. Met muren en een tuin om het thuiszijn te bevestigen, om de nieuwe Dymph te vieren. En met de schone Groningse lucht waarmee ik mijn longen diep vulde als dagelijks levenselixer.
.

Groningen tuin

Mijn weelderige tuintje met achterin het tuinhuis-atelier. Rechts de ramen van de werkkamer beneden en slaapkamer boven.

.
Het huis werd mijn symbool voor thuiskomen, dat thuiskomen waar ik eeuwig naar verlang. De kunstacademie werd het symbool voor bevrijding. Van de geest, van de Dymph in dit leven, van de ziel die al zo lang meegaat en zoekt, zoekt. De liefde voor Man werd het symbool voor de toekomst.

En zo stapte ik de drempel naar de toekomst over in de vorm van de relatie die ik met hem had en die zo welkom was en van het kind dat zich bij ons samen aandiende in mijn buik. Ik liet het huisje en de academie in Groningen na twee jaar weer achter en nam het thuiskomen en de bevrijding als trofeeën mee: eenmaal ervaren kan ik ze laten indalen, onderdeel maken van mijn systeem, ieder gewenst moment als instrumenten aanwenden voor de ziel en geest.

Ik nam zijn hand en nam de stap. Een stap in dat ene moment en in alle momenten erna, steeds opnieuw. Ik verhuisde met het kind in mijn buik en Man aan mijn zijde naar een dorpje vlakbij Nijmegen. Naar het dorp van de akkers en de mist. Van de rivier en de wilgen. Van dicht bij mijn lichaam leven, dichterbij dan ik ooit voor mogelijk had kunnen houden.

Ik verhuisde van Het huisje in Groningen naar De polder met de ganzen.
.
helder in huizen

(Lees hier deel 2: klikkerdeklik)

Advertenties

4 thoughts on “Verhuizen deel 1: Het huisje in Groningen

  1. Wat een heerlijke plek moet dat zijn geweest, en wat een mooie dingen heb je er gevormd, ben je er gevormd, heeft je leven zich gevormd. (vraag me niet waarom gevormd, ik lees het terug en kan alleen maar concluderen dat dat het woord is wat beschrijft wat ik wil schrijven)

    Liefs, Pauline

  2. Pingback: Verhuizen deel 2: De polder met de ganzen | haal adem. glimlach.

reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s