Home

Wat blijkt? Ik heb een pleziersaboteur. Dat is het stemmetje in mijn hoofd dat mij vertelt waarom ik niet achter mijn eigen plezier of genot aan zou moeten gaan. Ik weet dat omdat ik de Spoedcursus Plezier doe, les 2. Terwijl, zo lees ik, ‘iets heerlijks doen de beste manier is om van een naar gevoel af te komen’. Ja, en terwijl ik bovendien in les 1 geleerd heb dat er tegelijkertijd een Godin in mij schuilt die het zichzelf zo plezierig mogelijk wil maken. Mensen, dat kan natuurlijk nooit goed aflopen. En om het allemaal nog onaangenamer te maken, zijn er allerlei soorten pleziersaboteurs: vertier-, tijd-, perfectie-, help-, waarde- en twijfelsaboteurs. Elk met hun eigen geniepige motieven.

Welke saboteur huist er in jou, was de vraag. Zou ik een heel tragisch geval zijn als ik alle saboteurs in mijzelf herken? Een soort verzameling van pleziersaboteurs, voorgezeten door de oppersaboteur? Ik zie hem zo voor me, de rakker, in een wit gewaad, met doordringende ogen, zwijgend maar met een natuurlijk overwicht en zwaaiend met een praatstok. Hij begroet de congregatie in een universele taal, omdat ze van heinde en verre zijn toegestroomd naar dit samenzijn. Dit wilde niemand missen, dit walhalla van sabotagemogelijkheden.

Maar eigenlijk valt het wel mee. Ik herken wel iets van alle saboteurs in mij, maar met de herkenning blijkt dat ik ze ook wel redelijk de mond kan snoeren. Tijdelijk dan, hè? Want ze zitten natuurlijk niet voor niets onderhuids ingebakken in het hele systeem. Ik kan bijvoorbeeld wel een keertje net doen alsof de boel niet perfect opgeruimd hoeft te zijn voordat ik ’s avonds op de bank plof, maar dat werkt niet zo heel lang. De saboteurs zitten als het ware in de ventilatiebuizen van de constructie verstopt. Die komen ongezien overal, en je houdt ze niet lang tegen. Zo zat ik in het kader van hun ondermijning soms ’s avonds ont-zet-tend te chillen terwijl er nog ergens speelgoed rondslingerde, maar langer dan één avond hield ik dat niet vol. De volgende avond knalde er dan bij het dagelijkse rondje puinruimen ineens weer een ventilatierooster uit de muur en kwam er een – pak ‘m beet – perfectiesaboteur uit zijn bergplaats tevoorschijn. Al lang en breed weer ongemerkt geïnfiltreerd in mijn chillbubble, om hem van binnenuit door te prikken.

Maar goed, het voordeel is dus wel dat ze ineens zichtbaar zijn. Tot voor kort was ik me niet van ze bewust, terwijl ze zich kennelijk wel al die tijd met mijn dagelijkse bezigheden hebben bemoeid. En nu ik ze kan zien, zwaait er wat voor ze. Een stem op de achtergrond van mijn bewustzijn wil dat ik ook nog aan de slag ga met de oorzaak van hun aanwezigheid, maar die stem laat ik nog even voor wat hij is. Ik vermoed namelijk dat ik die oppersaboteur plus algehele saboteurgemeenschap zelf heb uitgenodigd om hun luizige kampement op mijn glooiende velden op te slaan, maar dat concept vind ik nog een beetje veel voor dit moment. Daar trek ik nog even een blinde vlek voor tevoorschijn. Die mocht ik toch nog inzetten? De blinde vlek? Dan wil ik dat nu doen, bij les 2. Voorlopig vind ik het al heel prettig om de saboteurs op te merken en in het vervolg op het goede moment bij hun kladden te kunnen grijpen. Hup jongens, het feestje is voorbij. Doorlopen maar, hier is niets te zien. En jij daar, met die praatstok. Ja, jij. Hier met dat ding.

Volgens Spoedcursus les 2 is de volgende stap aan mij. ‘Wil je meer genieten van je leven? Ontdek wat jouw pleziersaboteurs zijn, week je los van hun grip en ga na waar je op dit moment écht zin in hebt, wat je écht plezier geeft, waar je écht blij van wordt en ga daar vervolgens ook daadwerkelijk achteraan. Iedere dag, iedere uur, iedere minuut.’ En om te beginnen bij het begin (fjieuw, dat scheelt altijd) krijg ik twee handvaten: 1 – planning, zodat ik ondanks de saboteurs niet meer onder mijn plezier uit kan en 2 – het prettiger maken van dagelijks terugkerende vervelende momenten.

Dat kan ik! Plezier plannen. Twee dingen die ik echt heel fijn vind, zijn lange meditaties en uitgebreid uit lunchen. En die beide dingen vallen gewoon in de agenda te zetten. Bij deze dus, op de lange termijn. Zo eenvoudig kan het zijn.

En wat betreft het prettiger maken van vervelende dagelijkse momenten… Wat mij daarbij helpt is een soort zenbeoefening van taken. Dat je het doel weglaat waardoor de handeling meditatief wordt. Doe de afwas bijvoorbeeld niet om de boel uiteindelijk schoon te krijgen, maar om het afwassen. Om de handeling van het afwassen, ieder afzonderlijk moment. Dat haalt alle frustratie eruit, want dan hoef je nergens meer naartoe. Iets hoeft niet af: iets hoeft alleen nog maar gedaan te worden. Voldoening bereikt. Klinkt misschien Spartaans, maar is heel bevrijdend. (Ik herinner me er dit mooie logje over.) Zo slapen er wel meer opgeslagen wijsheden aan de rand van mijn bestaan die wachten op een kans om afgestoft en ingezet te worden. Plezier als kapstok voor een sluimerend geestelijk instrumentarium: wie had dat gedacht.

Oja, en ik heb het de afgelopen week tot een sport gemaakt om te voelen waar ik spierspanning opbouw. Klinkt dat ook al zo noodzakelijk/nuttig/karig in plaats van sappig en smeuïg? Nee hoor, ik beleef daar enorm veel plezier aan. Het brengt me dichtbij mijn lichaam, dat voelen van details. En wat blijkt? Bij veel gesprekken zet ik mijn linkervoet niet plat op de grond. Bij het autorijden span ik mijn kaken heel hard aan. Ik maak van mijn lichaam nu gewoon een soort speurtocht die ik zelf heb uitgezet. En als zoon niet in slaap kan komen en ik moet ernaast blijven zitten, hou ik op met ergens anders willen zijn. Ik ontspan mijn spieren en haal wat dieper adem. Zo pak ik dus gratis en voor niets een meditatie mee. Heel aangenaam, want in het verzet… Juist, u leest mij al langer. Schuilt het lijden.

Cumulatief gezien wordt het trouwens nog een mooi leven, met deze cursus. Want in het kader van deel 1 heb ik deze week de schaar in mijn haar gezet en de pony weer tevoorschijn geknipt waar ik zelf heel veel van hield maar Man niet en draag ik nu elke dag minimaal een keer hoge hakken en roze lippenstift, al is het maar op en neer naar de glasbak. Ik doe er als vanzelf een bab- bab- sjoe- ab -plus vingerknip bij. Waar Zoon dan weer erg van moet giechelen.

96

Advertenties

4 thoughts on “Sabotagecomplot

  1. Woehoe! Die Godin van jou verslaat straks al die pleziersaboteurs. En ja, het is niet zo interessant waar ze vandaan komen. Dat je ziet dat ze er zijn, kunt zeggen ‘o hallo, was jij dat die me even tegenhield’ is meestal al genoeg 🙂

    Heerlijk te lezen wat de Spoedcursus Plezier met je doet!
    Warme groet, Janneke

reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s