Home

Nou wist ik dat natuurlijk al wel, dat van die Godin in mij, maar ik was er als het ware nog niet aan toegekomen. Ik had al wel hoogdravende wensbeelden over het ontvouwen van mijn diepste kracht door de vrouwelijke en mannelijke energieën in mijzelf in balans te brengen, maar ik weet eerlijk gezegd helemaal niet waar die energieën zitten. Verder koester ik de overtuiging (blijf nog even lezen) dat we allemaal sowieso al 100% Goddelijk zijn, als onderdeel van het grote geheel en voortgesproten uit dat ene kosmische licht waar alles uit bestaat, en meer van dat soort inzichten. Maar ondertussen leeft het menselijke leven van mijn Godin zichzelf maar een eind weg. Al die prachtige groene velden die ik vlak om de hoek vermoed, waar zich glooiende horizonten uitstrekken waar ik eindelijk in mijn volle, Goddelijke en vrouwelijke glorie alleen nog maar hoef te zijn, in verbinding met alles en iedereen en vooral met mezelf, liggen aan de overkant van een druk plein met veel dagelijks sociaal en maatschappelijk verkeer en wasmachines en dreumessen met snot op hun bovenlip. En áls ik dat plein al onversaagd over zou steken, zou ik tot aan mijn navel door grotendeels onzichtbare poelen moeten waden van wat er allemaal nog opgeruimd moet worden aan oude emotionele, psychologische en karmische rommel.

Kunt u het nog volgen? Ik zal het wat korter opschrijven. Ik wil wil wel graag door het leven gaan als een vrouw die uit haar voegen barst van kracht en vreugde, maar het lukt niet altijd.

94

En toen vond ik al twitterend de Spoedcursus Plezier. Van Janneke Robers. Met acht pleasure-principes voor sprankelend leven. Ha! Sprankelen, dat is precies wat ik bedoelde. Met ‘de kunst van het vrouw zijn’ als uitgangspunt? Mens, I’ll have what she’s having! Aan de slag dus, met les 1: Behandel jezelf als godin.

‘De Godin is een vrouw die haar wereld naar eigen hand zet en dat doet door altijd plezier te maken’. Nou, dat kan ik ook. Met gemak. Ik kan flirten met de postbode, ik kan mijn lippen roze stiften om mezelf te behagen, ik weet hoe ik mijn zintuigen voldoening moet geven. Ik kan lekker vrijen en dansen en lachen. En toch doe ik het minder vaak dan ik zou willen. Maar als ik mezelf oprecht vraag waarom ik die dingen dan niet doe, zijn de redenen eigenlijk nooit geldig. Niet echt. ‘Ik ben vaak moe. Ik draag geen hakken omdat ik niet langer wil zijn dan mijn man. Ik stift mijn lippen niet omdat ik toch niets feestelijks ga doen. Ik eet en drink vaak niet wat ik zelf echt lekker vind omdat ik rekening hou met wat man en kind willen en mogen eten. En omdat ik niet de energie heb om te kokerellen voorbij de prakticaliteit van een vermoeide dreumes in de draagzak op mijn rug en de tijd die het nog gaat kosten om hem te voeden, baden en naar bed te brengen voordat ik instort.’ Zucht. Het valt kennelijk niet mee om te kiezen tussen de praktijk en het uitdragen van ongebreidelde vrouwelijke vreugde.

Maar gelukkig kunnen we klein beginnen. Ik haal om te beginnen gewoon die hoge hakken weer uit de kast. Het heeft me immers niets opgeleverd om mezelf met platte schoenen kleiner te maken dan ik me eigenlijk wil voelen. Ze komen weer tevoorschijn, die hakken, en dan zullen we zien wat er gebeurt als Man voortaan die man wordt met die langere vrouw (die met die roze lippenstift). Want ‘als hij niet langer is dan zij, moet hij wel rijk zijn, of machtig. Of erg intelligent, of heel goed in bed’. En voor we het weten, is de God in hem ook herrezen en hebben we dat uitgebreide eten niet eens meer nodig om aan onze zinnelijke genoegens toe te komen.

Maar nog afgezien van de praktijk deed alleen het idee van de Godin al iets met me. Het herinnerde me eraan dat ik gewoon goed voor mezelf mag zorgen. Heel basaal, op zintuiglijk niveau.’Waar heeft mijn Godin zin in? Wat zou ze willen proeven? Voelen? Ruiken? Horen? Wat zou ze op dit moment denken? Of willen? Wat zou zij doen om dit moment plezieriger te maken?’ En dat kan wél heel klein, tussen alle beslommeringen van werk en gezin door. Zorg dat je het lekker warm hebt, dat je goed zit, dat je op tijd eet, drinkt en rust. Smeer je benen iedere avond na het douchen in met die geurige, dierproefvrije, rijke, voedende, vegetarische aloë-veracrème omdat ze daardoor zo lekker zacht aanvoelen. Ga plassen voordat je te nodig moet. Pak het hardlopen weer op, gewoon twee keer in de week een klein stukje. Omdat je weet dat je je daar uiteindelijk zo goed van gaat voelen. De Godin gaf me de afgelopen week echt een reminder dat ik zélf mag zorgen dat ik me lekker voel.

Maar het deed nog iets. Naast het verzorgen van mijn zinnelijkheid deed de notie van een Godin in mij ook iets met mijn houding, mijn attitude. Als ik me voorstel dat er een Godin in mij huist, voel ik me ineens waardiger en kalmer. En aangezien mijn emotionele leven de laatste tijd een beetje achtbaanneigingen heeft, kan ik dat best gebruiken. Het helpt me eraan herinneren dat ik niet wil handelen vanuit verstrikking in die emoties, vanuit uithalen naar de ander, vanuit vermeend slachtofferschap. Recht je schouders en adem even diep uit, vrouw. De Godin in jou heeft kracht en rust voor twee.

Het resultaat was dat ik Man op een van mijn crisismomentjes vroeg: ‘Zou het ons lukken om het hoogste in elkaar te zien en elkaar daar tegemoet te treden? Dat jij de mooiste mens in mij ziet en ik de mooiste mens in jou en dat we elkaar zo behandelen?’ Ja’, zei hij. ‘Dat gaat lukken.’

Dat belooft wat.

Volgende week les 2.

93

Advertenties

11 thoughts on “Er leeft een Godin in mij

  1. Inderdaad meid, trek die hakken aan. Ik ben met hak 15 cm groter dan mijn man en hij wordt er geen centje minder man van en ik niet minder vrouw. Daarnaast zijn de eerste jaren met kleintje zo druk dat je jezelf en je relatie vergeet. Goed om daar bewust mee bezig te zijn.

    • Hoi Franka,
      Dank! Bedoel je de foto’s?
      De ene foto is van een soort kijkdoos die ik heb gemaakt, samengesteld uit bestaande plaatjes (modefoto, oude etsen) en lampjes en plastic plantjes.
      De andere is een foto van een beeld in de beeldentuin van het Kroller-Mullermuseum.

  2. Wat een heerlijk mooi en inspirerend stukje schrijf je toch weer. Ik wist meteen dat ik wilde reageren, maar ben er nog steeds niet helemaal uit hoe. Dus ik heb nu maar besloten gewoon te reageren met wat er nu uit mijn vingers rolt.
    Ik lees en herlees stukjes uit je bericht en bedenk me dat het me heerlijk lijkt om uit m’n voegen te barsten van kracht, vreugde, liefde en geluk. En ik ga spontaan weer wat rechter op zitten terwijl ik type, in plaats van in elkaar gedoken voor het scherm te hangen.
    Het klinkt zo heerlijk simpel, gewoon beginnen met goed voor jezelf zorgen en jezelf een beetje verwennen. Dus hop, ik besloot gisteren maar eens een nieuwe, fatsoenlijk passende, bh te gaan kopen en kocht meteen maar een nieuw paar, zij het heel goedkope, hardloopschoenen omdat van die andere de zolen toch wel heel slecht zijn. Misschien dat ik dan de volgende keer wel naar een echte sport zaak ga voor een paar echt goede schoenen. En zo zoek ik ook mijn weg, met kleine dingetjes.
    Dank je wel voor de kleine ‘reminder’. Ik had ‘m kennelijk weer even nodig.

    liefs, Pauline

    • Oeh, goede hardloopschoenen op maat zijn zoooo de moeite waard. Vooral laten doen, bij zo’n zaak waar ze je op een band laten lopen om op beeld precies terug te kunnen zien hoe je je stappen zet en of er links of rechts wat extra steun nodig is. Net zo belangrijk als een goede beha, trouwens.
      Wat een fijne reactie, Pauline, dank je wel!
      Geniet van de zorg voor jezelf!

reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s