Home

Mijn moeder veegde ons het huis uit, met onze eigen bezem. Ik kon mijn borst nog net op tijd terugvouwen in mijn kleding, de moedermelk vormde een spoor op het tuinpad. Man keek een beetje verwilderd om zich heen en kon van schrik alleen ‘kiekeboe’ uitbrengen. Daarna stamelde hij, bijna onhoorbaar, ‘boekje lezen’. Hulpeloos hield hij zijn handen voor zich uit. Ik plukte een billendoekje uit zijn kraag. ‘En nu naar de stad’, riep mijn moeder. ‘Genieten samen. En niet meteen terugkomen na de middagfilm, hoor. Eerst nog wat drinken. Hoor je me?’ Glazig keek Man haar aan. Ik trok jas en sjaal wat dichter om me heen en deed een stap achteruit. We konden het, ik wist het zeker. Voor de komst van Zoon hadden we het toch ook gedaan? Toen had het een peulenschil geleken. Concerten, films. Kroegen. Zonder erbij na te denken, eigenlijk. We konden het toen gewoon heel goed. Elkaar aankijken in plaats van de hele tijd verliefd naar een kind staren. Gesprekken voeren. Echte gesprekken. Misschien konden we het wel gewoon weer eens proberen. Je wist maar nooit. Bovendien zou het alternatief van weer naar binnen rennen zeker jammerlijk mislukken. Moeder had de deur dichtgeslagen. Aan de binnenkant klikten de sloten. Ik hoorde zoon giechelen. ‘Bal!’ riep hij.

En dus gingen wij naar Cloud Atlas. Twee en een half uur zaten wij in het donker van de bioscoop. Toen het licht weer aanging (wie doet dat toch altijd?), heb ik een half uur zitten huilen. Niet om Zoon, hoor. Die was ik eerlijk gezegd helemaal vergeten. Maar omdat ik mij zo graag laat raken en ontroeren en deze film bij mij op alle juiste knoppen drukte. De knoppen van verbondenheid dwars door de mensenlevens heen, ver voorbij de illusies van plaats, tijd, sekse en huidskleur. Van hoe alles met elkaar samenhangt en hoe elke misstap en elk liefdevol gebaar onze realiteit schept. Van knechting en bevrijding. Van samenhang en verbondenheid. En dat dan geserveerd in zes vervlochten verhaallijnen vol vaart en overgoten met een smeuïge saus van sensationele settings, avontuur, geweld, spanning, liefde en humor. Call me a sucker, maar zo gaat dat bij mij: de film maakte mijn hart een beetje open en mijn ziel wat lichter.

‘My life extends far beyond the limitations of me.’

Toen we thuiskwamen was het stil in huis. Het aanrecht blonk, de vloer was geveegd. Het kleine mannetje lag boven te slapen. Op het formuis stond spaghettisaus te pruttelen. Mijn moeder borg net de bezem op.

86

Foto ©Warner Bros.

Advertenties

10 thoughts on “Cloud Atlas

  1. Wat goed van jullie om deze tijd te maken en te nemen. ’t Is zo belangrijk om ook tijd voor jullie tweeën en voor je relatie te maken.
    En wat een schat van een moeder die dat zo voor jullie mogelijk maakt, houdt die ook maar in ere. 😉

    • Hoi MamaNatuurlijk. Aanrader, wat mij betreft, die film! (Maar dat moge inmiddels duidelijk zijn.) Gewoon lekker gaan kijken. Typisch een film die je nog in de bios moet pakken, voor de impact, in plaats van later thuis op compu of dvd.

reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s