Home

Museum De Pont, in Tilburg, daar wilde ik heen. Van moderne kunst in een gaaf gebouw word ik onevenredig blij. Ik zou best een intellectuele verhandeling kunnen houden over moderne kunst, hoor, over het belang ervan voor de samenleving en de ziel, en dan uitpluizen waarom het die blijdschap bij me oproept. Altijd al gedaan heeft. Iets met deurtjes open en beginner’s mind en knipoog en schoonheid. Maar ik vind het niet meer zo interessant, het waarom en het hoe daarvan. Ik wil kunst gewoon voelen. Ik wil in musea zijn. En dus toog ik Man-en-Zoonsgewijs zuidwaarts. De Pont!

80

Alwaar wij begonnen met  lunch in het museumcafé. Nog geen kunstwerk gezien. Precies de goede volgorde, als u het mij vraagt. Kent u dat, museumcafés? Altijd heel lekkere dingen. Voor heel veel geld. En wij dus niet alleen snel een bakkie troost drinken en dan meegebrachte boterhammen in de garderobe opeten, hoor. Nee: over de balk met dat geld. Als we dan toch gelukkig lopen te zijn, doen we het ook goed. Luxe broodjes voor iedereen, ambachtelijk appelsap, grote koffies en kleffe bruine hapjes na. En het kleine mannetje van 16 maanden maar smikkelen, hè? In het museumcafé. Olijfje hier, brood met geitenkaas daar. Even lachen naar die vriendelijke mevrouwen en dan een flinke slok appelsap, daar in zijn Stokkestoel in het museumcafé. Als ze me toen naar buiten hadden gedragen in katzwijm, was mijn dag al perfect geweest.

82

Maar er kwam meer. O, hiep! voor kunst. De tentoonstelling van Anish Kapoor. Echte beleefkunst. Steek je kop erin of loop erlangs en zie je hele waarneming veranderen. Heerlijk, als er gegoocheld wordt met mijn zintuigen. Zoon hing op mijn buik in de nieuwe draagzak. Tevreden rondkijkend, wiebelend met beentjes en zachtjes een beetje kletsend en wijzend. Hij keek met mij mee, luisterde naar wat ik hem vertelde en kroop tot twee keer toe met een kreet bijna uit de draagzak toen we langs dit schilderijtje (klik) liepen. Klein en kleurrijk, op ooghoogte aan de wand. De draagdoek brengt onze wereld binnen handbereik voor kleintjes. Aan het einde van de dag kochten we in de museumwinkel de ansichtkaart van het schilderij. Die gaat in een klein lijstje aan de muur in zijn kamertje. Op zíjn ooghoogte.

84

Hij stapte aan de hand van zijn vader door het museum. Mijn hart bleef maar smelten, het vormde grote plassen om Anish’ spiegels heen en bedekte de fabriekshal tot in de verste hoeken. Zoon, man, museum.

Ik heb die dag een paar keer een dansje gedaan. Dat krijg je er dus van, met mij.

83

Advertenties

7 thoughts on “Anish Kapoor in De Pont

  1. Wat klinkt dit heerlijk, Dymph! En ik houd van je foto’s, een perfecte aanvulling op je verhaal.
    En ook idd een hele mooie tentoonstelling.

    Ik word blij van jouw blog 🙂

  2. @Maz: Driewerf!
    @Pauline: Zo wil ik ze best vaker…
    @Tineke: Zeker.
    @Ineke: Daar doen we ons best voor, die foto’s. Dank. En ik word altijd blij van jou.
    @Gerda: Echt een keer gaan, hoor. Het is zo’n fijn museum. Wel een beetje ver weg voor jou, maar zeer de moeite waard.

reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s