Home

(Slot. Vervolg van Deel 1, Deel 2, Deel 3)

In de loop van het afgelopen jaar ging het langzaam maar zeker steeds beter. Mijn leven krijgt weer vorm. Ik ben weer aan het werk. Ik heb weer een sociaal leven: ik verdraag weer mensen om me heen en spreek ook af en toe ’s avonds af met vrienden. Ik ga een avond per week naar yoga. Ik doe weer aan hardlopen. Ik mediteer. Ik kan weer voor Zoon zorgen zonder dat het me mijn laatste beetje kracht kost: ik kan op zo’n dag met Zoon weer plannetjes maken en heb weer zin om dingen te doen. Ik heb aan het einde van de dag, als het mannetje gewassen en gevoed in bed ligt en het huis is opgeruimd, nog een uurtje over om met Man op de bank te zitten of om wat te lezen. Die dingen klinken vanzelfsprekend, maar dat zijn ze niet. Niets is vanzelfsprekend. Alles is een gift van het leven.

Wat er nog op te bouwen is aan incasseringsvermogen, conditie, kracht en concentratievermogen krijgt van mij de tijd. We zullen de komende jaren wel zien wanneer de dag komt dat ik wakker word en denk: verdomd, ik ben weer de oude. En misschien komt die dag wel nooit. Want er zijn veel dingen veranderd. Maar ik denk dat je een ziekte niet voor niets krijgt. Een ziekte kan een boodschap zijn van je lichaam. Ik heb een ziekte gekregen die mij tot stilstand heeft gebracht en dat zou achteraf wel eens het beste kunnen zijn wat me nu, op dit punt in mijn leven, had kunnen overkomen. Dat ik nog vaak moe ben, dat ik gevoeliger ben geworden voor prikkels en dat ik een minder krachtig lichaam hebt, maakt dat ik rustiger ben geworden en dat ik op allerlei manieren goed voor mezelf moet zorgen. En daar zit ‘m de zegen. Want ik vermoed dat dat al heel lang nodig was, maar dat ik de boodschap al die tijd niet goed verstond.

Waarom was dat dan nodig? Niet alleen omdat ik de neiging had te veel te willen, te hard te rennen, alles tegelijk te doen. Te veel input te incasseren. Te veel te investeren in de behoeften van anderen. Zonder door te hebben dat ik dat deed en zonder me bewust te zijn van mijn eigen grenzen. Maar ook omdat de dingen die ik nu het liefst wil, allemaal beginnen met rustiger leven en goed voor mezelf zorgen. Ik verlang naar innerlijke balans, naar het vinden van mijn kracht. Naar verbinding met mezelf, zodat ik daarna verbinding kan gaan voelen met de ander, de wereld, het grote geheel. Ik wil de mannelijke en vrouwelijke energie in mijn lijf en in mijn leven in balans brengen. Ik wil goed leren onderscheiden wat van mij is en wat van de ander. Ik wil mijn wensen en verlangens leren aanwijzen en formuleren en daarmee mijn eigen pad betreden, dat waarlijk van mezelf is, dat zich al ontvouwt en dat nog zoveel belofte in zich draagt. Ik wil mijn intuïtie en mijn antenne voor energie verder ontwikkelen. Ik wil sommige dingen helen en andere koesteren. Ik wil leren en ontmoeten. Ik wil thuiskomen. Ik wil een aandachtsvolle en bewuste moeder zijn. Ik wil proeven van het zijn zonder te willen. Al die dingen beginnen met stil worden.

Ik heb me gerealiseerd dat ik mijn lichaam niet ben. Dat wat ik ‘ik’ noem, niet hetzelfde is als mijn lijf maar dat dat in mijn fysieke lichaam huist en onaantastbaar is. Ik heb geleerd me niet te identificeren met verhalen die ik over mezelf vertel. Die verhalen zijn rollen die ik heb, het zijn afbeeldingen van verschillende kanten van me, maar ik BEN het niet. Ik ben mijn ziekte niet. Ik ben dus ook niet wie ik daarvoor was, ook niet iemand ‘die ik nu niet meer in mezelf herken’ en die ik had willen blijven. Nee: ik ben gewoon. Ik ben. Altijd. Wat fijn om dat te ervaren.

En dan nog zoiets: als je maar een heel klein beetje energie hebt, waar steek je het dan in? Waar wil je tijd aan besteden? Welke dingen wil je doen? Waar wil je je mee omringen? Wat kost energie en wat geeft je energie? Welke mensen geven je energie? Die vragen helpen je om je leven enorm op te schonen. Niet eenmalig, maar -noodgedwongen- voortdurend. Ook al zo’n zegen.

Ondertussen heb ik een jaar herstel mogen optellen bij de standaardperiode van een zwangerschapsverlof. Ik ben door mijn arbeidsongeschiktheidsverzekeraar heel goed begeleid in het weer oppakken van werk. Mijn vrienden en familie hebben me liefdevol alle ruimte gegeven die ik nodig had. Mijn moeder heeft me heel vaak een paar dagen zorg en werk uit handen genomen. Man, mijn bijzondere kerel Man, is een sterke, stille rots in mijn woelige branding. Maar de persoon waar ik het meest aan te danken heb, ben ik zelf. En ik verheug me enorm op de tijd die nog gaat komen, met mezelf. Mezelf als stille kracht, in dat fijne lichaam dat mij zo trouw dient en dat me zo duidelijk vertelt waar mijn zegeningen in schuilen.

Het wordt alleen maar mooier.

78

AANVULLENDE INFORMATIE
Verreweg de beste website die ik heb kunnen vinden voor informatie over HELLP voor, tijdens en na de bevalling: Academisch Ziekenhuis Maastricht

Voor informatie en hulp kun je ook terecht bij:
Stichting HELLP-syndroom
Vereniging van ouders van couveusekinderen

Advertenties

15 thoughts on “Een verhaal. Deel 4: beter zijn

  1. Oh
    Wat heeft je verhaal in delen een prachtig eind (voor nu) gekregen. In ervaring en in woorden.
    Ik begreep dat je ook je tijd had genomen om dit verhaal in de juiste vorm te gieten. Dat is je gelukt, denk ik. Als je idd op die wijze ook in andere dingen staat, zal het je vast lukken die ook hun vorm te laten krijgen waar je je goed bij voelt.
    (en wat leuk dat dat stapeltje je is bijgebleven)

    • Dank je wel. Ja, zo’n vorm vinden, dat kent z’n eigen tijd. En het criterium is inderdaad of het uiteindelijk goed voelt.
      Geldt ook voor jassen. En voor blogs 🙂

  2. Lieve Dymph, wat heb je dit mooi en positief opgepakt. Ik bewonder je daar eindeloos voor! En ben blij dat het langzaamaan weer beter gaat, en dat je zo veel mooie ervaringen opdoet en hebt opgedaan.

    • Lieve Esther, dank je wel. Wat fijn toch dat jij hier bij mij bent. Moet soms aan jouw verhalenboek denken, Berichten uit de zorg, omdat ik in mijn ziekenhuiservaringen ook een paar keer een engel ben tegengekomen. Vleugels onder de witte kleding weggevouwen. Dat vergeet je nooit weer.

  3. Poehee, wat zeg je dat treffend. Ik ben ook zo’n naar buiten gericht mens. Bezig met zorgen. Letterlijk, altijd, zorgen voor. En ik wéét dat ik moet leren om stil te worden, stil te zijn en luisteren naar mijn ziel. Het lukt nog niet zo maar nu ik dit lees bedenk ik: ik doe nog niet genoeg mijn best. Ik ga beter mijn best doen, Dymph,
    Dankjewel voor je ontroerende, oprechte verhaal.
    XX

  4. 🙂 … het is meer dat ik soms wéét dat ik even alles zou moeten loslaten, en het dan niet doe. door-rommel. het zou goed zijn om die momenten aan te grijpen en even te gaan zitten. gewoon, zijn. working on that!

  5. Lieve dymph,

    Jouw verhaal, jouw visie, jouw lessen die je hebt getrokken, het lijkt alsof ik dit verhaal bijna zelf heb geschreven.

    De tranen lopen over mijn wangen bij het typen van dit bericht.

    Mijn zoontje wordt bijna twee en ik ben ook nog niet de oude vrolijke energieke meid. Ook ik knok iedere dag maar geniet bovenal van de kleine momenten en koester die! Ik weet nu wat echt belangrijk is in het leven. Wat er toe doet! Ik leef in het nu, kan trouwens ook niet anders 😉

    Ik zou erg graag eens met je willen praten, om te delen! Dank voor je verhaal, heeft me veel steun gegeven. Het voelde even als niet alleen.

    Liefs
    Noortje

    • Lieve Noortje,
      Dank je wel voor je openhartige reactie. Wat ontroert het me dat ik je met mijn stuk een klein beetje heb geholpen.
      Ik heb je mailadres, ik neem contact met je op.
      Liefs Dymph

reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s