Home

(Vervolg van Deel 1 en Deel 2)

Eenmaal thuis leek het verhaal – voor de buitenwereld- afgelopen. Zoon was immers gezond en medisch gezien was mijn ziekte voorbij. Het gevaar was geweken en al mijn bloedwaarden waren normaal. Toch begon het verhaal ‘ziekte’ hier voor mij eigenlijk pas echt. Want wat er in de twee maanden daarvoor ook allemaal voor ingrijpends was gebeurd rondom de komst van Zoon: het waren zulke stroomversnellingen en draaikolken geweest dat ze tot op zekere hoogte steeds het verhaal van iemand anders hadden geleken. Toen het wilde ritje voorbij was en ik bibberig en slap uit de ziekenhuis-achtbaan stapte, begon er een periode van herstel die ruim een jaar zou duren. Dat jaar kwam mijn leven volledig tot stilstand en veranderde alles. Dat jaar was 2012.

Na de bevalling kunnen vrouwen met HELLP allerlei soorten klachten krijgen. Je kunt tot drie jaar na de bevalling last hebben van ernstige vermoeidheid en lusteloosheid. Veel vrouwen krijgen psychische klachten. Verder kun je moeite hebben met je geheugen, concentratie en met helder denken. Sociale problemen ontstaan omdat het moeilijk is om energie te steken in relaties en vriendschappen als je letterlijk elk sprankje energie nodig hebt om gewoon de dag door te komen. Relaties staan onder druk en ook op het werk kunnen problemen ontstaan. Je bent immers niet meer ‘meetbaar’ ziek of onder behandeling, en je kind is toch gezond? Strijden voor erkenning van je situatie is enorm uitputtend. Sommige vrouwen zijn na een jaar weer lekker op dreef, anderen voelen zich na 15 jaar nog niet de oude. Er zijn er ook die te vroeg weer aan de slag gaan. Want als je na een half jaar herstel al je energie in je werk steekt, leidt dat tot zo’n disbalans in je leven en is dat zo’n uitputtingsslag dat je opnieuw thuis kunt belanden: deze keer met burnout. Maar jezelf echt de tijd gunnen om helemaal beter te worden valt niet mee. Veel vrouwen mogen dat niet van zichzelf. Bovendien moet je je er dan bij neerleggen dat je niet meer kunt wat je voorheen kon. Je moet het beeld dat je van jezelf had, herzien. En dat betekent: alle zekerheden loslaten en helemaal laten zijn wat is.

In het ziekenhuis werd me bij vertrek verteld ‘dat ik me nog wel een tijd moe zou voelen’. Dat bleek te kloppen. Toen mijn zwangerschapsverlof afliep, toen mijn buikwond van de keizersnede genezen was en toen ik een paar maanden rustig aan had gedaan, voelde ik me nog steeds moe. Zo moe dat mijn lichaam aan het einde van iedere dag zeer deed. Zo moe dat ik letterlijk niet méér kon doen dan voor Zoon zorgen – inclusief een jaar lang nachtborstvoedingen – en elke dag een wasmachine draaien. Zo moe dat ik vaak huilde van uitputting. Zo moe dat ik geen prikkels kon verdragen en mensen – ook goede vrienden of familie – niet langer dan een uurtje om me heen verdroeg. Mijn fysieke leven lag plat, mijn werk had ik voor onbepaalde tijd stilgelegd en een sociaal leven had ik niet. Ik ging maandenlang iedere avond om 7 uur naar bed. Ik keek geen tv en las geen boeken. Ik verdroeg geen muziek.

Het laat zich raden wat dat met je partner doet. Man had in het ziekenhuis lijdzaam moeten toezien hoe onze eerste zwangerschap veranderde in een levensbedreigende situatie voor zijn vrouw en ongeboren kind. Toen het gevaar geweken was, begon er een jaar waarin hij een grote last te dragen kreeg. Hij nam naast zijn werk  een enorme hoeveelheid taken in het huishouden en in de zorg voor Zoon op zich. Zijn vrouw was een jaar lang niet meer dan een schim van de sterke, vrolijke meid waar hij verliefd op was geworden. En daarnaast kampten we natuurlijk allebei sowieso al met het gebruikelijke slaaptekort en de vermoeidheid van een stel met baby. Maar hij was er en hij bleef. Hij werkte hard en steunde mij. Hij leverde in. Hij bleef door mijn vermoeide buitenkant heen naar binnen kijken en liet mij met een zwijgend accepteren door zijn ogen naar mezelf kijken. Hij liet mij volhouden. Hij hielp mij vertrouwen hebben.

75

(Lees verder in Deel 4, slot)

Advertenties

13 thoughts on “Een verhaal. Deel 3: beter worden

  1. Ik heb zo ontzettend veel bewondering en zoveel respect voor je hoe je dit jaar voor jezelf en voor je zoon hebt geknokt om te zijn waar nu bent.

  2. oh Dymph, wat moet ik zeggen. Ik ken je niet, ik lees je blog. En wil je het liefst een dikke knuffel geven, en zeggen dat alles goed komt. Ook al zal het niet allemaal vanzelfsprekend zijn en vanzelf gaan. Ik hoop zo dat 2013 een beter jaar voor je wordt! Voor jou, en voor je Man.

    Liefs, Pauline

  3. Hoe je leven ineens veranderen kan… Oók voor je partner, ja. Maar ook, wat prachtig om te ontdekken dat het verbond dat je samen gesloten hebt ook echt werkt: in voor- en tegenspoed van elkaar houden.

reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s