Home

blogboostAls we mediteren in het bijzijn van onze kinderen, las ik ergens, leren we ze dat er een time-out mag bestaan. Dat we een pas op de plaats mogen maken en in stilte mogen ‘zijn’. Dat maakte een deurtje in me open. Mediteren is niet iets wat ik voor mezelf weer op moet proberen te pakken, waar ik tijd voor moet zoeken om Zoon heen, waar ik momenten voor moet vinden als ik mijn handen niet vol heb aan hem. Het is juist iets wat ik gewoon op kan pakken in zijn bijzijn, als onderdeel van ons leven als gezin. Zijn moeder zit af en toe stil op een kussentje, ogen gesloten, zacht en aanwezig. Dat lijkt me voor een kind ook een prettige realiteit. Hoe had ik kunnen menen dat op een of andere manier buiten hem om te moeten doen?

Vlak daarna las ik een interview met één of andere meditatiegoeroe. Ik had nog nooit van hem gehoord, maar zijn boeken schenen als warme broodjes over de toonbank te gaan juist omdat hij meditatie zo laagdrempelig wist te maken, en zo gewoon. Hij rekende in dat interview af met mijn aanname dat het niet zou lukken om te mediteren in het bijzijn van een dreumes die over je heen kruipt en aan je trekt zodra je op de grond gaat zitten. Want wat zijn boeken nou juist zo gewild bleek te maken, was de boodschap dat mediteren niet kan mislukken. Mediteren is aandachtsvol aanwezig zijn zonder dat je een oordeel hebt over wat er gebeurt. Heb je steeds gedachten? Kies er dan steeds opnieuw voor om een gedachte weer te laten gaan, zonder jezelf iets kwalijk te nemen. Dwaalt je aandacht weg? Keer dan steeds opnieuw terug naar het moment, of richt je aandacht steeds opnieuw op je ademhaling, zonder te vinden dat je het fout hebt gedaan. Je kunt iedere tel, iedere ademhaling gewoon opnieuw beginnen met mediteren. Daar lag voor mij de oplossing. Want kruipt dreumes op mij? Moet ik een arm uitsteken omdat hij om dreigt te vallen? Prikt hij in mijn oog of begint hij te huilen? Dan doe ik wat er voor mijn zoon nodig is en begin ik steeds, iedere ademhaling, vriendelijk opnieuw met mediteren. De ene dag zal het een paar seconden duren, een andere dag misschien een paar minuten. En als hij er dan aan gewend is dat zijn moeder elke dag even stil op een kussentje zit, rustig ademhaalt en gewoon is, dan zal hij er misschien op een dag zelfs wel lekker naast komen zitten.

Mijn kussentje is uit de kast gekomen. Het ligt gewoon in onze zithoek. De drempel is weg. Elke ademhaling is een nieuw begin.

Advertenties

8 thoughts on “Meditatie kan niet mislukken

  1. Wauw. Ja. Precies mijn idee. ’s Avonds val ik in slaap, ’s ochtends de wekker zetten en vóór de kudde wakker is mediteren is ook geen optie. Het kan gewoon. Gewoon zo. Ja. Mooi!

  2. Dat is een goed idee!
    Ik zoek altijd eerste naar stilte en leegte in huis. Dat is heel weinig en vandaar ook geen meditatie. Ik ga het kussen ook een prominente plaats geven in de leefruimte. Dank je en succes 😉

    • Ja! Wat leuk. Het is eerst wel even wennen hoor, mediteren in het bijzijn van anderen. Maar het bevalt me prima. Vaak nog kort en rommelig, maar in ieder geval weer dagelijkse praktijk. Succes!

  3. Pingback: Mama mediteert | haal adem. glimlach.

  4. Pingback: Voornemens – of niet | haal adem. glimlach.

reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s