Home

Ten oosten van Nijmegen ligt een polder. Ik woon daar. ‘Als ik dan toch naar het Zuiden moet emigreren’, zo bezwoer ik mijn lief een jaar geleden, ‘dan maar naar die polder’. Want daar voelt het nog een beetje zoals in Groningen, zo licht en lucht. En adem, wortel en wat dies al meer zij in het Noorden. Dus zo geschiedde. Wij trokken naar de polder en wonen nu in een piepklein dorp omringd door wei en koe. (De biologische koeien hier achter de kerk lijken te loeien op verzoek, dat doet het altijd enorm goed bij Zoon.) Een dorp vlakbij de rivier, met overal wind, wilgen en populieren met een hemelshoge kruin en een diep gegroefde schors. En als ik érgens blij van word, dan is het wel water, wind en diep gegroefde schors onder een bulderend bladerdak.

Dus als ik weer eens onder de douche sta te roepen dat ik het helemaal zat ben (relatieperikelen, het huishouden of het binnenlandse milieubeleid), dan doe ik tegenwoordig het volgende. 1. Ik droog mij af. 2. Ik trek kleren aan. (1. en 2. overslaan is nooit handig) 3. Ik help mezelf eraan herinneren dat ik leed HEB en niet BEN. 4. Ik help mijzelf eraan herinneren dat ik ook geen leed heb, maar alleen een ego dat mij met een wildgroei aan gedachten opdringerige emoties bezorgt. 5. Ik ga naar buiten.

En dan gebeurt er iets met uitwaaien en opladen. Maar tegenwoordig is het specifieker dan dat. Het gebeurt niet zomaar vanzelf: hoe meer ik mijn antenne ontwikkel, hoe meer ik dat uitwaaien en opladen echt zelf doe. Verbinding zoeken met mijn voeten. Lucht en ruimte niet alleen inademen, maar toestaan in mijn hele lichaam. Vragen of het water het één en ander aan ruis mee wil nemen, als het dan toch zo schoon stroomt. En vooral: praten met de bomen. Ja mensen, I’m yer good ole tree-huggin’ hippie. Dat praten begint met kijken, luisteren en begroeten, wordt gevolgd door veel onwillekeurig glimlachen en aanraken en eindigt tegenwoordig met full frontal huggin’. En tot mijn eigen verbazing kijk ik al niet eens meer om mij heen om te zien of iemand me ziet. Want als iedereen de bomen met het lichaam kon verstaan, dan zouden er lange rijen in het bos staan. Maling aan die wandelaars. Wij weten wel beter, die boom en ik.

Daarna zachtheid en rust in mijn lijf. Een stil hoofd, zekere voeten, een mild oog waarmee ik anders kijk. En een soort van stoned, maar dan zonder verdoving en verminderd bewustzijn. Eerder het tegenovergestelde. Plus haar in de war, broek vies, glimlach niet meer van het hoofd te bikken.

En verder heeft er vannacht een egel voor onze voordeur gepoept. Hoop ik.

Advertenties

4 thoughts on “Tree huggin’ hippie

reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s