Home

Mijn moeder was ook op Vlieland. En zo kon het gebeuren dat Man en ik zomaar met zijn tweeën over het strand liepen. Zoonloos. Natuurlijk, er zijn thuis ook mensen die kunnen oppassen en als je echt wilt, kun je er altijd wel even tussenuit. Maar tussen het werken, het zorgen en de huishouding door zijn er zelden momenten dat we daarvoor kiezen. Dus als mijn moeder er is, bless her, dan is er meer bewegingsruimte. Dan brengt Zoon uren met zijn oma door en ik uren met mijn man.

Op het strand maakte de wind de gesprekken los. En die waren nodig. Soms moet je er helemaal voor naar een eiland om elkaar weer even echt te ontmoeten. Wij zaten op de uiterste punt van het eiland, met een paar croissants van het ontbijt van die dag in een grote papieren zak tussen ons in, en praatten. De handen en voeten bewogen door het zand en hielpen mij mijn woorden vinden en mijn reacties opschorten. Luisteren gaat beter bij het geluid van de zee en met de wind die je helpt de dingen zuiver te houden.

Een zeehond kwam kijken hoe het met ons ging: een groot lijf in de branding en een kop die nieuwsgierig omhoog stak uit het water. Bij terugkomst op de camping waren Moeder en Zoon spoorloos. Samen op pad, zo bleek later. Meeuwen kijken op het jongerenkamp. Ademloos, hij.

Advertenties

6 thoughts on “Bewegingsruimte

reageer

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s